Mortal Kiss- Kalendarz

Dzisiaj jest do kupienia bransoletka  za   0 sm ..... 

Kupicie ?

Mortal Kiss- Kalendarz

Dziś w kalendarzu Mortal Kiss, pojawiła się kapsuła. Kosztuje 12 sd.
Zamierzacie kupić ?

Mortal Kiss- Kalendarz

Dzisiejszą rzeczą w kalendarzu Mortal Kiss  są eliksiry, które są darmowe :)

Mortal Kiss: Fool's Silver 2

JEŚLI CHCESZ CZYTAĆ PO POLSKU WEJDŹ W TŁUMACZA NA BLOGU. TŁUMACZ JEST PO PRAWEJ STRONIE, TROCHĘ NIŻEJ. MIŁEJ LEKTURY :)



Finn Crowley crouched over his bike as it made short work of the road leading to the Morrow mansion. After school he’d headed back to the bookshop – it was delivery day, and he didn’t want Aunt Pam lifting all the heavy boxes alone.
He could smell the change in the forest as the trees came back to life after the long winter. He loved this time of year, when everything was waking up. It always seemed as if the world was so full of promise. As if anything could happen.
If he were really honest, Finn would prefer not to be going to Lucas’s party. He wasn’t really the partying type, and even though Lucas was his brother – and boy, was that a weird one – Finn still didn’t feel comfortable around him. They had both led such different lives that it was difficult to find anything in common. Unlike Finn, Lucas had never had to worry about where his next meal – or the money for it – was coming from, or where he was going to sleep that night. Finn’s long life on the road had made him serious and thoughtful. Lucas, on the other hand, was a perpetual joker, always looking for fun and laughter, never thinking about anything beyond that day. Once people had found out they were brothers, everyone had assumed they would be friends. No one seemed to realize that it wasn’t as simple as that. But Finn knew that Faye was looking forward to the party, and he wanted to be there for her. Seeing Faye McCarron’s green eyes sparkle when she was happy was truly something worth living for.
Finn glanced over his shoulder at the bike following him. It was his old ride, ridden by Jimmy Paulson. Finn hadn’t wanted to let it go, but Jimmy had needed a bike, and it didn’t seem right to give him Joe’s. It was the bike that had led the Black Dogs for years, after all. So Finn had taken Joe Crowley’s ride, and passed his on to Jimmy. Jimmy wasn’t strictly a member of the biker pack. But then, Finn wasn’t sure he was himself any more, either. Not really.
He knew he was expected to lead the men, to take over from his dad and work out what they should all do now that they had rid the world of Mercy Morrow. But Finn had found a new existence in Winter Mill. It was a quiet life, but a good one. He was living with Faye’s Aunt Pam, over Winter Mill’s bookshop – Faye and her dad, Peter, had moved into their own place and so Aunt Pam had suggested to Finn that he move into the spare room instead. He’d kidded himself that he was doing her a favour – keeping her company when Faye moved out. But really, Pam was the one doing Finn a good turn. With Joe and Mercy gone, Finn didn’t know what to do next. Defeating Mercy Morrow had been the sole purpose of his life for three hundred years. Now she was gone, he was lost.
He’d enrolled in high school, and he was enjoying it. It felt good to be living a normal life, like a normal teenager. He hadn’t felt the wolf rising for months – it was almost as if getting rid of Mercy had quelled the curse. Finn knew it was the same for all the bikers, and he was beginning to think that he could start again. Maybe he could forget about the wolf completely, and be the teenager he’d never had the chance to be. He could finally graduate high school, something he’d never managed to do before. The wolves had always been moving, always following Mercy. Maybe now he could even find a career – working with wood, perhaps: he was good with his hands. And then . . .
And then . . . what? What would happen in a normal life? He’d fall in love, get married, have kids – isn’t that how it worked for most people? Could he have that too? Well, Finn already knew he could fall in love. He was in love – totally and utterly in love – with Faye McCarron. But could she ever really love him? His past and what he really was would always be there, lurking inside him, no matter how hard he tried to hide it. And what if she met someone else; someone . . . easier to be with? Someone with less baggage, fewer troubles?
Finn shook himself as he saw the gates ahead. On the way to a party was not the time to be thinking heavy thoughts. He and Jimmy pulled into the grounds of the Morrow mansion. Up ahead, it looked as if the fun was already in full swing. There were kids he recognized from school dancing on the lawn, or sitting on the grass in circles, chatting and laughing.
Finn stopped the bike beside one of the many cars and pulled off his crash helmet, running a hand through his hair as Jimmy coasted to a stop beside him.
‘How are you finding her?’ he asked, nodding to the bike.
‘Great!’ Jimmy grinned as he took off his helmet. ‘Thanks so much, Finn. I promise I’ll take care of her.’
Finn reached over and patted him on the shoulder. He liked Jimmy – the boy had proved to be far tougher than he looked. ‘I know you will.’
‘Finn! Jimmy!’
He turned towards Faye’s voice, feeling a smile bloom on his face. Then he saw her, and his breath caught in his throat. Even after six months and everything they had been through, Faye still made his heart turn over every time he saw her. She threaded her way between the cars until she was standing beside the bike, looking into his eyes with a smile.
‘Hey,’ he said softly, raising one hand to touch her face.
‘Hey,’ she said back, cheeks blushing pink.
‘You look beautiful,’ Finn told her. ‘I mean, you always do, but tonight . . . you look . . . amazing.’ He put his head on one side and frowned. ‘And also worried. What’s up?’
‘It’s Lucas,’ Faye said as he swung his leg over the bike and took both her hands in his.
‘Why?’ Finn asked. ‘What’s happened?’
Faye shook her head. ‘He’s just not here.’
‘What, at the party?’
‘He doesn’t seem to be anywhere,’ chipped in Liz, who had arrived with Faye and was now standing beside Jimmy. ‘We got here and everything was totally silent. He hadn’t done any party prep at all. It was weird.’
‘How long ago was that?’
Faye glanced at her watch. ‘About thirty minutes. Maybe a little longer.’
Finn shrugged. ‘Is that all? Have you looked all over the house?’
‘Not yet – I was just about to go and check on his room.’
‘Then he’s probably just having a shower. Or maybe he’s gone for a walk, or something.’
‘When he knew people were coming?’
Finn shrugged. He watched Faye’s freckles move over her nose as she frowned.
‘Finn,’ she said. ‘He’s your brother. Aren’t you worried?’
Finn slipped an arm around her waist and pulled her towards him. ‘Not really. I think Lucas can look after himself. He managed pretty well when Mercy was around, didn’t he?’
He felt her chest move against his as she sighed. ‘Yes . . .’
‘Well, then. What can he do to himself in an empty house? Nothing. Don’t worry – he’ll appear out of the woodwork at any minute, you’ll see.’ Finn pulled her closer still. He could smell the flowery scent of her perfume, and feel the steady beat of her heart against his. He didn’t really care about Lucas right now.
Faye lifted her head to look at him, and he saw something spark in her eyes that made him feel as if he could fly. Smiling slightly, he leaned forward until his nose brushed against hers and her lips were so close that he could almost—
Behind him, Finn heard Liz clear her throat. ‘Um . . . we’ll just leave you guys to it, then, shall we?’
‘Yeah,’ added Jimmy, sounding a bit embarrassed. ‘We’ll just go get ourselves some soda. Wearing leathers makes me thirsty . . .’
‘You look good in them, though,’ Liz said as they walked away.
‘I do?’
‘Oh yeah. A bit dangerous. I like it.’
‘Dangerous? Me?’
Finn felt Faye draw away from him as their voices faded into the background noise of the party. He tried to pull her back, but it was no good – the spell was broken.
‘I’m beginning to get really worried, Finn,’ she said.
‘I can see that. I just don’t understand why. Lucas is a big boy – he can look after himself.’
‘Don’t you care about him?’
Finn stared at Faye, and the flutter in his heart was suddenly replaced by a cold, sneaking fear. ‘Yes, I do. But you seem to care even more.’
Faye’s eyes opened wide. ‘What do you mean?’
Finn rubbed a hand over his eyes. ‘Nothing. Forget it.’
‘Finn, are you jealous? Of Lucas?’
He frowned at his feet. Jealous? Finn hoped he wasn’t. He didn’t want to be. Jealousy was a waste of time, an ugly emotion that did nothing but damage beautiful things. But he was; he couldn’t help it. Lucas and Faye had become close very quickly. What if she really liked him? This is what he was afraid of. All that stuff when they’d got together . . . what if it was all too much? What if she’d already decided his brother was a better choice?
‘Do I need to be?’ Finn hadn’t meant to say it, but the words were out of his mouth before he could stop them. They floated on the evening air, turning the atmosphere between them dark and unhappy.
Faye stared up at him, her face pale, but said nothing. Then she turned and walked away.
‘Faye, wait,’ Finn called after her.
‘I’m going to look for Lucas,’ she shouted, without looking back.
Finn watched her go, a lead weight hanging heavy on his heart.

Mortal Kiss: Fool's Silver rozdział 1

Kiedy ostatni dzwonek w roku szkolnym zadzwonił w Winter Mill High, Faye McCarron mogła wyczuć w ciepłym powietrzu iskierki podekscytowania. Przez cały dzień ona i jej przyjaciele dyskutowali już o tym, gdzie kto wyjeżdża na wakacje i co zamierza robić. Pamięć o dziwnej, srogiej zimie, która sparaliżowała miasto kilka miesięcy wcześniej jeszcze nie do końca wyblakła. Ale teraz każdy patrzył w przyszłość z myślą o długich, słonecznych dniach które będzie mógł spędzić na nic nie robieniu lub robieniu czegokolwiek. Faye i Liz wyszły na zewnątrz. Ujrzały nowe, błyszczące, czarne BMW Candy Thorson gwałtownie hamujące obok samochodu Liz. Było tam pełno jej przyjaciół - Jennifer Perino, która zatrzymała się tuż obok niej i Madoc Sinclair, za nią. Candy wyskoczyła z samochodu, muzyka ucichła tak nagle jakby zabiła silnik. 'Faye, Liz! Łał, obydwie wyglądacie cudownie!' - Candy ucałowała je, jej blond loki kołysały się na wietrze. - 'Ale czemu tu jest tak cicho? Gdzie muzyka? Nie da się mieć przyjęcia bez muzyki!' 'Nie możemy znaleźć Lucasa.' - wyjaśniła Liz. 'Co to znaczy, nie możecie go znaleźć?' - spytała Candy gdy tłum udał się do rezydencji, rozmawiając i śmiejąc się. 'Nie ma go tutaj. Słuchaj, może powinniśmy wrócić tu później?' - zasugerowała Faye. Martwiła się o to, jak zacząć przyjęcie bez gospodarza. 'Oh, nie wygłupiaj się. ' - powiedziała Candy. - 'Nie mógł odejść daleko. Zobacz - jego samochód jest tutaj.' Faye i Liz spojrzały w kierunku który wskazała Candy. Rezydencja miała osobny garaż - który był większy niż cały dom Faye - i drzwi były otwarte. Lucas sprzedał wszystkie samochody jego matki, i teraz miał tylko jeden - jasnoczerwone Ferrari. Stało elegancko zaparkowane w rogu garażu. Candy uśmiechnęła się. - 'Pewnie po prostu zgubił się gdzieś w tym jego wielkim domu.' - zaśmiała się - 'Chodźcie- puścimy muzykę, to będzie wiedział w którą stronę wracać. Wiem gdzie ma system dźwiękowy - pokazywał nam ostatnio jak u niego byłyśmy, pamiętasz?' Zniknęła w domu. Chwilę później rozległa się muzyka, wylatując przez okna wraz z lekkim wiatrem. Usłyszały wiwaty. Impreza się zaczęła.

'Faye! Chodź tu - nie mamy przecież całej nocy!'

Faye zerknęła i ujrzała swoją najlepszą przyjaciółkę, Liz Wilson, stojącą w szkolnej bramie. Liz przeskakiwała z nogi na nogę, pełna niecierpliwości.

'Pośpiesz się! Musimy się ubrać! Czyżbyś już zapomniała, co ma się wydarzyć?'

Faye uśmiechnęła się. Oczywiście, że nie zapomniała. Lucas Morrow postanowił z okazji zakończenia roku wydać wielką imprezę w swojej rezydencji, i zaprosił większość uczniów z ich roku. Pomimo tego, że ciocia Faye - Pam stała się oficjalną opiekunką Lucasa od czasu zniknięcia jego matki, nie mogła całkowicie zamieszkać w rezydencji - przez cały czas musiała prowadzić swoją księgarnię. Tak więc Lucas zamieszkał prawie sam w tej wielkiej posiadłości po wydarzeniach z zimy. Było to o wiele za dużo przestrzeni dla jednej osoby, ale on często miewał gości - to właśnie było idealne miejsce do organizowania spektakularnych przyjęć.

Wszyscy byli tym podekscytowani. Faye nie mogła się już doczekać - w ciągu ostatnich kilku dni była tak zajęta dokańczaniem wszystkich rzeczy związanych ze szkołą, że nawet ze swoim chłopakiem Finn'em widywała się rzadko. Impreza może być więc idealnym miejscem do spędzenia trochę czasu razem - jej serce podskoczyło na tę myśl.

Ale najpierw, ona i Liz będą musiały się wyszykować.

'Po co ten pośpiech?' - zaczęła przekomarzać się z koleżanką, gdy tylko do niej dobiegła - 'Przecież mamy jeszcze całe 2 godziny do rozpoczęcia przyjęcia. A ubrania wybrałyśmy już wczoraj, pamiętasz? Ja ubiorę wzorzysty kostium i moje nowe koturny, a ty sukienkę w kolorowe bloki.'

'Tak, ale zawsze może zajść nagły wypadek, prawda?' powiedziała Liz gdy zaczęły zmierzać w kierunku miasta.

'Jaki nagły wypadek?!'

'Te ubrania były na nas dobre wczoraj wieczorem, zgadzam się. Ale co jeśli założymy je teraz i okaże się, że jednak się nie nadają?' - spytała. - 'Myślisz, że tobie się to nie przytrafia, ale jeśli? Dlatego zawsze warto mieć troszkę extra ciuchowo-wypadkowego czasu. Na wszelki wypadek. Poza tym, myślałam, że mówiłaś że Lucas chciał żebyśmy były u niego wcześniej, żeby pomóc w przygotowaniach?'

'Tak, chciał' - powiedziała Faye - 'Ale nie widziałam go cały dzień. Próbowałam do niego zadzwonić, ale nie odpowiadał. Pomyślałam więc że po prostu nie mógł odebrać i oddzwoni. Widziałaś go?'

Liz potrząsnęła głową. 'Nie. Może nie chce przerywać przygotowań. Dzisiaj nie odrabiamy już żadnej pracy ze szkoły, co nie? Pewnie siedzi w domu i przygotowuje przyjęcie. O mój Boże, Faye, jestem taka podekscytowana! Czy może być lepszy dzień? Impreza roku i początek lata!'

W końcu żadna z nich nie zdecydowała się zmienić wybranego stroju, jednak ubieranie i tak trwało znacznie dłużej niż przewidywały. Faye cały czas była zakochana w kostiumie który kupiła w MK. Miał duży dekold, krótkie bufiaste rękawy, a materiał był niebieski w drobne kwiatki. Myślała że wygląda znakomicie wraz z koturnami na skórzanych paskach. Faye brakowało opalenizny po zimie, więc w każdym odważniejszym stroju wyglądałaby jakby była chora.

Ale delikatne kolory komponowały się idealnie zarówno z jej bladą skórą jak i brązowymi włosami, które urosły wystarczająco by dotykać jej ramion.

Tymczasem sukienka Liz była jak zwykle zjawiskowa - na jedno ramię, do kolan, dopasowana i ciemnoróżowa podkreślała jej ciemną skórę i kręcone włosy perfekcyjnie.

'Jesteśmy spóźnione.' - powiedziała Faye, patrząc na zegarek w samochodzie Liz. - 'Gdzie jest Jimmy? Przyjdzie, prawda?'

'O, tak - chciał tylko pierwszy wrócić do domu, żeby sprawdzić co z mamą. Nie jest z nią dobrze odkąd... no, odkąd Mercy ją zaczarowała. Jimmy martwi się o nią. Co sprawia, że ja martwię się o niego!'

Faye uśmiechnęła się. - 'Jesteście razem tacy słodcy. To dobrze, że razem jesteście śczęśliwi.'

Liz też się uśmiechnęła, wzruszając ramionami. - 'Nie mogę uwierzyć, że myślałam kiedyś że jest tylko nudnym geekiem. Jimmy jest niesamowity.'

'Zawsze ci mówiłam, że jest!'

'Nie, ty mówiłaś, że nie jest geekiem.' - poprawiła Liz. - 'A tak szczerze, to jest. Tyle, że po prostu nie jest.. nudny!'

Obie zaczęły chichotać.

'Teraz jest już inny, prawda?' - Faye spytała, kiedy udało im się zatrzymać. - 'Chodzi mi o Jimmiego. Odkąd został ugryziony przez wilkołaka.'

Liz skinęła głową. - 'O tak. Teraz nie potrzebuje już nawet swoich okularów! W tamtym tygodniu spytałam go, czy nie jest przepracowany - jest dużo bardziej umięśniony niż powinien być. Ale powiedział, że nie.. Myślałam, że to efekt uboczny. Jest silniejszy. Nie..' - dodała bezczelnie -'Dlatego narzekam!'

Znowu zachichotały. 'Finn naprawdę lubi Jimmiego' - powiedziała Faye. 'Myślę, że zostali przyjaciółmi odkąd Finn uczył go jeździć na rowerze. To dobrze.'

'Miło, że się znoszą.' - Liz potwierdziła. - 'O mój Boże, jakie to by było straszne gdyby nasze chłopaki się nienawidzili? A tak wogóle, co z Finnem? Po tym wszystkim, co się stało z jego ojcem, i tym, czego dowiedzieliśmy o Mercy... '

Faye skrzywiła się. - 'Jestem pewna, że myśli o Joe'm, ale nie rozmawiamy o tym za bardzo.' - To było coś, nad czym musiała się zastanowić. Czasem myślała, że są z Finnem razem od zawsze, czasem jednak wszystko znowu wydawało jej się nowe. Finn był bardzo skryty, a Faye nie chciała się wtrącać. - 'Wydaje mi się, że on unika nawet swojej paczki.' - powiedziała do Liz. - 'Nie widziałam ich od tygodni.'

Finn Crowley przybył do miasta jako członek grupy motocyklistów rządzonej przez jego ojca, Joe. Mieli śledzić Mercy Morrow, matkę Lucasa. Mercy była istotą nadprzyrodzoną, która żyła całe wieki, sprzedając dusze innych do piekła w zamian za wieczną młodość i urodę. Joe i jego motocykliści byli przeklętymi ludźmi - wilkołakami, którzy kiedyś jej służyli - ale zdecydowali unicestwić Mercy raz na zawsze. To Mercy wywołała zimę w Winter Mill, a wszystko dlatego że zobaczyła twarz Faye. Zdała sobie sprawę, że jest ona identyczna jak kobieta, którą Finn kochał wiele, wiele lat wcześniej i wiedziała, że ta para na pewno się w sobie zakocha. Wymyśliła spisek, mieli oni pomyśleć, że jeśli poświęcą tą miłość to uratują miasto - jednak naprawdę rytuał został wymyślony, aby przekląć każdego. Joe wciągnął Mercy do podziemia, ale nie przed ujawnieniem że Mercy jest matką Finna - czyniąc jednocześnie Lucasa jego przyrodnim bratem. To było bardzo dużo dla nich wszystkich. Czasami Faye nadal budziła się, i myślała, że to był wszystko sen.

Sny.. poruszyła się niespokojnie w fotelu, patrząc na Liz. Sny były czymś co nie cieszyło jej za bardzo w tym momencie. Miała ten sam sen, w kółko, w każdą noc każdego tygodnia.. Opowiadała już to kiedyś Liz - wilk ją gonił, zawsze ją gonił, przez niekończący się ciemny las. Przyjaciółka powiedziała, że to pewnie przez wydarzenia z zimy, i że w końcu się uspokoi. Ale tak się nie stało.

'Myślisz, że będziecie razem?' - spytała Liz, po czym nie zważając na myśli Faye skręciła w drogę do rezydencji Morrow'ów. - 'Wyglądacie wspaniale jako para. Ale te wszystkie rzeczy, które zrobiliście razem - ocalenie Winter Mill, i tak dalej - to dużo. I świadomość, że Finn żyje już tak długo.. To musi być trudne. Nie powinnaś myśleć..' - Liz przerwała.

'Nie powinnam myśleć czego?'

Liz wzruszyła ramionami. - 'Nie wiem. Zgaduję, że martwisz się, że musisz z nim być przez to całe przeznaczenie. Ale jeśli nie chcesz - jeśli wolisz --'

Faye przerwała. 'Ja tego chcę. Naprawdę, Liz. Kocham go - wiem o tym. I to jest tak głęboko we mnie, że nie da się tego pozbyć. Więc pomimo wszystkich trudności, to jest miejsce gdzie chcę żyć.'

Liz spojrzała na nią z uśmiechem. -‘Mówiłaś o tym Finnowi?’

Faye potrząsnęła głową ‘Nie. Myślę, że to zabrzmiałoby głupio. W każdym bądź razie, to za wcześnie. Znamy się mniej niż rok. Nie chcę go wystraszyć!’

‘Mniej niż rok może być jak setki lat jeśli to odpowiedni facet,’- Opony samochodu Liz zaczęły odbijać się od kamieni na drodze do rezydencji. - ‘I jeśli nie chcesz mu mówić, co czujesz, jak ma się dowiedzieć?’

Faye spojrzała na wielki kamienny budynek przed nimi. – ‘Jak mógłby nie wiedzieć? W każdym bądź razie, mamy czas. Nie ma potrzeby żeby się śpieszyć.’ – pomyślała że właśnie tak mógłby powiedzieć Finn. Był od niej dużo starszy, widział dużo więcej rzeczy..

To właśnie dlatego w ostatnich tygodniach wysilała się, żeby nie spędzać z nim każdej wolnej chwili i skupiła się na szkole. Westchnęła. Może po prostu powinna przestać tyle o tym rozmyślać; Finn prawdopodobnie w ogóle się o to nie martwi.

Liz zatrzymała się i dziewczyny wysiadły z samochodu.

‘Wydawało mi się, że mówiłaś że Lucas zamierza zrobić przyjęcie w ogrodzie?’ – spytała, marszcząc brwi i oglądając zadbany, ale pusty trawnik otaczający dom. – ‘Wyobraziłam sobie że to tutaj będą stoły i krzesła.’

Faye skinęła głową, zastanawiając się jak to miejsce może być tak ciche. Myślała że zastaną otwarte okna i muzykę wydobywającą się z wewnątrz – Lucas kochał muzykę i rzadko zdarzało się, by nie miał podłączonego i grającego iPoda. – ‘Tak powiedział. Może czeka na nas, żebyśmy pomogły mu wszystko ustawić.’

Liz spojrzała na zegarek. – ‘W takim razie nie wiem jak mu się to uda.’ – powiedziała – ‘Ludzie za chwilę zaczną przychodzić. Co on robił przez cały dzień?!’

‘Chodź, poszukamy go.’ – zasugerowała Faye, kierując się do ogromnych drzwi rezydencji. Zadzwoniła dużym, starym dzwonkiem zawieszonym na ścianie ganku, słysząc echo wewnątrz domu. Dziewczyny czekały, ale nie było słychać kroków które oznaczałyby, że Lucas nadchodzi.

‘Popatrz’ – powiedziała Liz, wskazując na drzwi. Faye zauważyła, że są uchylone. Liz wzruszyła ramionami i otworzyła je. – ‘On się nas spodziewa. Może myśli, że po prostu wejdziemy?’

‘Lucas?’ – Faye krzyknęła, jej głos odbił się echem od ścian ogromnego korytarza. – ‘To tylko ja i Liz, przyszłyśmy wcześniej żeby pomóc!’

Nie było odpowiedzi. Nagle obok niej Liz zadrżała. ‘Przepraszam.’ – szepnęła, gdy Faye na nią spojrzała. – ‘Po prostu nagle dostałam gęsiej skórki..’

Faye kiwnęła głową. Poczuła to też na sobie – nagły chłód po gorącym słońcu.

‘Lucas?’ - wołała, idąc po wielkich schodach. - ‘Jesteś tutaj?’

Nadal nic. Dziewczyny spojrzały na siebie zaniepokojone.

‘Może wyszedł do miasta coś kupić?’ – powiedziała Liz. -‘Coś czego zapomniał kupić wcześniej na przyjęcie?’

‘Nie mógł po prostu do nas zadzwonić żebyśmy to przywiozły?’ – Faye spytała z powątpiewaniem. Wyjęła z kieszeni telefon i wybrała numer Lucasa. Usłyszała sygnał, ale nie było odpowiedzi. Nie było też słychać żeby telefon dzwonił gdzieś w domu.

Wtedy, gdzieś z daleka usłyszały muzykę – rytmiczne, basowe dźwięki. Na początku Faye pomyślała, że to z domu, ale stawały się coraz głośniejsze i szybko zdała sobie sprawę, że się zbliżają. Z piskiem opon, na podjazd wjechał samochód – a potem kolejny, i kolejny.